خنک آن قماربازی که بباخت هرچه بودش
بنماند هيچش الا هوس قمار ديگر

ای که از کوچه‌ی معشوقه‌ی ما می‌گذری

کون لقت، بگذر
بن بست است

ابراهیم علیه‌السلام می‌فرماید:
وقتی دلگیر هستی و تنها // غربت است، تمام دنیا!

درس خوندن اگه خوب بود، استاد‌های دانشگاه که قشر خیلی درس‌خونده‌ی جامعه هستند، اینقدر آدم‌های حال به‌هم‌زنی از آب در نمیومدند.
اینقدر کمپلکس متحرکی از بیماری‌های مختلف روانی نبودن.
این حجم عظیم از عقده رو توی وجودشون به معرض نمایش نمی‌گذاشتند.

به چه انگیزه‌ای ادامه تحصیل بدم خب؟

آسوده دلان را غم شوریده سران نیست
این طایفه را غصه رنج دگران نیست

ای هموطنان باری اگر هست ببندیم
این ملک اقامتگه ما رهگذران نیست

دوستان نوجوان پشت کنکوری من

بهتان قول میدهم که اگر دانشگاه آزاد بروید، یک روزی حتما از اینکه به دانشگاه آزاد رفته‌اید پشیمان خواهید شد.

دنیای ما خار داره
بیابوناش مار داره

کو نمودارت؟ کونمودارت؟ کون مو دار ات!

ما اجنبی ز قاعده کار عالم‌ایم
دیوانه گرد کوچه و بازار عالم‌ایم

ما مردمان خانه به دوش‌یم و خوش‌نشین
نِی، زان گروه خانه‌نگه‌دار عالم‌ایم!

«وحشی بافقی»

هوس مستی کردم.

من اگر بخواهیم دقیق بگویم،

دقیقا از وقتی توجه‌ام به این نکته جلب شد، که اسم این معادلاتی که من در مقابلشون احساس فلج مغزی می‌کنم، معادلات دیفرانسیل ordinary (معمولی) هست،

تصمیمم در مورد عدم ادامه تحصیل در رشته‌های مهندسی، کاملا شکل راسخ‌تر و جدی‌تری به خودش گرفت.

دانشگاه در هفته آخر ترم یک ویژگی دارد.

اگر سر کلاس بروی، مطلقا چیز بدرد بخوری مطرح نمیشود و مینشینی سر کلاس و استاد با تخم‌هایش ور میرود و گپ و بگو و بخند و شوخی و ... .

اما اگر از سر بی‌حوصلگی سر کلاسی نروی، استاد می‌آید، نصف مطالب را حذف می‌کند و 6 تا سؤال می‌گوید که 4 تایش در امتحان می‌آید.
حالا بدو تا یکی را پیدا کنی که سر کلاس حاضر بوده باشد و تو را به تخمش حساب کند.

Strategic planning process

مصائب زندگی بر دو دسته‌اند.
دسته اول شدت‌شان، مستقل از زمان هست.
یعنی می‌توانی تحمل‌شان کنی، تا سر فرصت مناسب، با یک برنامه‌ریزی مناسب بروی سراغ‌شان، و ترتیب‌شان را بدهی.

دسته دوم اما، شدت‌شان با زمان نسبت مستقیم دارد.
یعنی اول آنقدر کوچک‌ند که نیستند، به چشم نمی‌آیند، اما زمان که میگذرد، شدت‌شان زیاد می‌شود. روح‌ات را می‌پیمایند، صبح به صبح اعصابت را پانچ می‌کنند. تا شب سوراخ‌های مغزت هوا می‌کشد. دردش را می‌توان به درد دندان درون‌تهی‌ای که هوا می‌کشد، تشبیه کرد.
چشم بر هم می‌گذاری، آن چنان گسترده می‌شوند که دیگر یارای مقابله باهاشان را در خودت نمی‌بینی.

خون دل ما، رنگ می ناب گرفته!

جز گرد غم نیست به ویرانه جهان
می‌برد کاش سیل، فناخانه جهان

خون می‌خوریم، خون دل خویش همچو خم
تا پا نهاده‌ایم به میخانه جهان

مستی درد دارد و در پی خمار غم
نوشیده‌ایم باده ز پیمانه جهان

غم ماند و عمر رفت، دریغا که هیچ سیل
این نقش را نشست ز ویرانه جهان

جز نقشهای در هم رؤیا چه دیده‌ایم
ما را بخواب می‌کند افسانه جهان

در زیر آسیای فلک، کاش از فشار
یکباره خرد می‌شد این دانه جهان

«سهراب سپهری»